Marc en toneel, het is zoals het zout bij de frietjes, het schuim bij een pintje, het ei in een vogelnestje, het spek aan mijn been, de traan bij een lach, de kommer bij de kwel, het onderste uit de kan, het wachten bij de apotheker van wacht. Het één hoort bij het ander. Van kleins af bedacht hij al scenario’s om het eten van spruitjes te weren, om slechte rapporten te verdoezelen, om kwajongensstreken in een ander zijn schoenen te steken. Het zat er toen al in. Een bijster goede student was hij ook al niet. Buiten verhalende vakken zoals godsdienst en geschiedenis konden weinig lessen hem boeien.

Vierkantswortels vond hij konijnenvoer, trapeziums hoorden in het circus, communicerende vaten vond hij cafépraat.

Vroeg of laat zou hij in de toneelwereld rollen.

Zijn eerste toneelrol was in het stuk “De val van Rome” waarin hij de “val” speelde.

Later volgden nog “Het gestommel op de trap” “De hete adem in je nek”en “Het gezeik in de kamer hiernaast”

Zijn eerste sprekende rollen waren “Willem de Zwijger” en “De stomme van Portici”

Om een beetje aan zijn uitspraak te werken volgde hij dictie.

Zijn g’s en h’s waren niet zo bijster goed en soms waren ze er helemaal niet.

Zijn “a” was te vettig, zijn” i” te scherp, zijn “ei” te zacht gekookt en zijn “ui” was om bij te bleiten.

Omdat deze lessen bitter weinig soelaas brachten stortte hij zich dan maar op het regisseren.

Na tal van omzwervingen bij toneelverenigingen zoals “ De harde stoeltjes”, “Stom maar gezellig”, “Leuk maar niet geestig” , “De onverstaanbaren” en “Schone gespeeld” is hij nu bij Platteau aanbeland... Dat belooft..