Steven Duyck wisselde in 2000 het acteren in voor een plaatsje in de regisseursstoel. Als regisseur debuteerde hij bij het mee door hem opgerichte ‘theater schuurpapier’ met het stuk ‘Instinct’ van Ed Vanderweyden. Voor Schuurpapier regisseerde hij nog ‘De stoel van Stanislavski (G. Van Meir) en Kunst (Yasmina Reza). Ondertussen begon hij stilaan ook voor andere gezelschappen te regisseren. Onder andere voor Mandelgalm waar hij met de producties ‘Bruid in de morgen’ (H. Claus) en ‘Tramlijn begeerte’ (T. Williams) ‘de gouden meeuw’ voor de regie won.
In 2007 richtte hij met vier zielsverwanten theatergroep BIT op (www.tgbit.be).
Steven probeert steeds te kiezen voor stukken met een uitdaging en één of andere hoek af. Die uitdaging moet er zowel zijn voor hemzelf, de acteurs en het publiek. Een stuk van Lars Norèn stond reeds ruime tijd op zijn verlanglijstje. Bij theater Platteau krijgt Steven nu de mogelijkheden deze uitdaging met beide handen te grijpen.

Naar de toekomst toe wil Steven zich in het bijzonder toeleggen op de verdere uitbouw en doorgroei van theatergroep BIT, waarmee hij het pad van het pure regisseren wat verlaat en meer gaat voor het theater maken.

 

"De waarheid is in toneel voor eeuwig ongrijpbaar. Je zult het nooit vinden, maar de zoektocht ernaar is dwingend. Het is de zoektocht die het allemaal de moeite maakt. De zoektocht is je taak. Meer wel dan niet tast je in het duister, bots je met de waarheid of vang je maar een glimp op van wat de waarheid zou kunnen zijn. En meer dan eens heb je zelf niet door dat je in de buurt gekomen bent. Maar de echte waarheid is dat die ene waarheid niet bestaat in de dramatische kunsten. Er zijn er verschillende. Deze waarheden dagen elkaar uit, deinzen terug voor elkaar, negeren of verblinden elkaar. Soms voelt het aan alsof je de waarheid in handen hebt, tot ze tussen de vingers glipt en verloren gaat." (Harold Pinter)